اینم یه نوشته دیگه ست  از یکی از بهترین انسانهای زندگیم ،

 remo ..... هر موقع این پستو خوندی بدون که عاشق  نوشته هاتم و از خوندنشون

لذت می برم ... ممنونم ... سپاست ده که م   هاوریکه م

دید

آموزگارم؛ زندگی... آنگاه که زندگی را آغاز کرد،

 حس کرد دنیا مال او نیست... حس کرد به آنجا

 تعلق ندارد چون حس میکرد شبیه به هیچکس

نیست... بعد پیش خود گفت شاید سایرین هم

 همین حس را داشته باشند... حس متفاوت بودن

 را... پس شبیه هم هستند از این احساس مشترک...

 پس خود را دلداری داد، دلی که همیشه مشکوک

 ماند ولی سعی در پنهان کردنش داشت تا نه دیگران

 را آزار دهد نه خود رنج کشد... پس سایرین از خوردن

 سیر میشدند و او تنها با نگاه کردن به خوردن و سیر

 شدنشان سیر میشد... نیازی به خوردن نبود درجایی

 که یکنواختی دنیایش تو را دیوانه کرده... که در یکجا

 بودن زمان نیز ثابت میماند هرچند تیک تاک ساعت را

 میشنوی، پس با این سکون زمان، سیری همیشگی

 اجتناب ناپذیر مینمود... تنها پس از گذر هفته ها و ماه ها

 تغییراتی کوچک حس میکرد (هرچند ظاهری) به خود نوید

 آغاز دقیقه ای دیگر را میداد... پس از حس کردن تنهایی

و یکسانی مطلق، در پی تغییر؛ وارد گروههای مختلف شد...

 جمعی را شاد دید ولی با نزدیک شدن به آنها دید که آنها

 شادی را درک نکرده اند که شادی شاد کردن دنیاست؛

 هرچند تو رنج کشی تا دمی شاد شود، ولی شادی آنها را

تنها در رنجاندن دیگران میدید!... پس به جمع دیگری درآمد؛

جمع اندیشمندان ولی با نزدیک شدن به آنها دید که آنها

 اندیشیدن را درک نکرده اند که اندیشیدن خیره شدن به

 دیگران و تقبیح آنها نیست که اندیشیدن نگاه کردن بردیگران

(حتی ساده ترینها) و پیچیده یافتنشان است که اندیشیدن

نگاه بر دیگران و یافتن زیباییها در دل تاریکی است... پس برجمع

 عاشقان در آمد دید آنها غرق جمال محبوب و شاد از وصالش

 و غمین از هجرانش بودند که عشق غرق شدن در کمال

 محبوب و شادی از یادش و وصالش؛ و ورود به دنیای

ماوراست... در جمع پرهیزکاران وارد شد... دید آنها پرهیز

میکنند از بدی با دور کردن خود از آن!... که نابینا را یارای

نظر بد نیست و ناشنوا را یارای شنیدن تهمت... پس از سالها

بازگشت به تنهایی خود، که در تنهایی خود را از همه شادتر

و از همه اندیشمندتر و از همه عاشق تر و از همه پرهیزکارتر

 یافت... او را دیگر یارای ماندن نبود... پس پرید و از غالب

خود بیرون شد و به اوج آسمان رفت وقتی به پایین نگریست

گروهکان را دید که به او اشاره میکنند و میگویند:" آن عقاب

 را میبینی؟ او در عین کمال است، عقابها بالهای توانمندی

برای پرواز دارند و در اوج میپرند مثل ما کلاغها نیستند که

همیشه باید در پایین ترین نقاط پرواز کنیم مارا یارای اوج

 گرفتن نیست... او قدیس است ولی ما را یارای قدیس بودن

 نیست ما همینیم، خدا از ما توقع دیگری ندارد."... "و خدا از ما

توقع کلاغ بودن ندارد..." این جمله ای بود که در جواب گفت ولی

 صدایش را باد به پایین نرساند و همچنان با خود برد و دور

شدنش را دید... و حالا زندگی تنها مال اوست...

remo

نوشته شده توسط چیمتزر در شنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1387 |